vilvarin

สวัสดีค่ะ

 

เมื่อวานมีเพื่อนคุยๆกันเรื่องผีวิลเลยนึกได้ เอ้อ ตัวเองก็มีนะเออ ฮา

 

จริงๆเรื่องนี้เกิดมาตั้งแต่เดือนสิงหาปีที่แล้วโน้นนนค่ะ ทุกคนอาจจะงงว่าผีกับเครื่องกดน้ำเกี่ยวอะไรกัน เดี๋ยวฟังต่อๆไปจะเข้าใจค่ะ ฮา

 

ตอนนั้นปิดเทอมแล้เวก็ทยอยกันย้านกลับไทยค่ะ เลยพากันไปเลี้ยงส่งเพื่อนที่ร้านซูชิละค่ะ อยู่กันกลุ่มใหญ่ๆเกือบสิบคนนะค่ะ รวมแฟนเพื่อนพี่เพื่อนด้วยนะเจ้าคะ พวกเราออกไปกินซูชิสายพอกินอิ่มห้างก็เปิดเพลงสามัคคีชุมนุมไล่พอดีค่ะ ฮา (แต่เราก็ยังเนียนนั่งกินไอติมร้านข้างๆจนพี่ยามเดินยิ้มมาหาแหละค่ะ) ถึงจะเป็นแบบนั้นชาวเรายังเม้าท์ไม่เสร็จติดลมอยู่นั่น เราเลยเดินเรื่อยๆไปจนถึงหน้าอพาร์มเม้นเพื่อนกันเลยค่ะ

 

อพาร์มเม้นเพื่อน(อยู่ชั้นสอง)เป็นห้องเดี่ยวแถมยังเต็มไปด้วยข้าวของ กองใหญ่จากการย้ายกลับบ้านเลยไม่มีที่พอจะจุชาวเราเข้าไปพอค่ะ เลยต้องยืนล้อมวงคุยกันอยู่นั่นเอง ตอนนั้นก็ห้าทุ่มกว่าแล้วค่ะ เสียงก็ดังพอประมาณ(ไม่ควรเอาเป็นเยี่ยงอย่างนะค๊า) แถวนั้นนอกจากอพาร์ทเม้นของเพื่อนแล้วก็เป็นบ้านคนทั้งนั้นแหละค่ะ วิลยืนตรงข้ามกับเพื่อนคนนึงที่พอมองเลยไปด้านหลังจะเป็นถนนซอยแคบๆถัดไป เป็นลานจอดรถเล็กๆแล้วก็เป็นบ้านญี่ปุ่นเก่าๆค่ะ (บ้านไม้สีทึมๆนั่นแล) ระหว่างที่ฟังชาวบ้านเม้าท์ไปเรื่อยตาวิลก็เหลือบไปด้านหลังเพื่อนป๊ะกับคน แก่คนนึงค่ะ

 

เค้าใส่ชุดจินเบแบบที่พระญี่ปุ่นใส่นะค่ะ(สีกรมท่า แต่ไม่รู้ว่าที่ถูกต้องเรียกอะไรเจ้าค่ะ)ถือไม้เท้าหลังค่อมหน่อยๆ ผมขาวเคราขาวแลดูออร่าใจดี เค้าไม่ได้มองมาทางวิลรึอะไรหรอกนะเจ้าคะ เค้าแค่ยืนนิ่งๆอยู่ตรงมุมที่รั้วบ้านเก่าๆชนกับกำแพงปูนสูงของตึกข้างๆค่ะ

 

อาจจะมีคนแอบสงสัยว่าก็แค่คนแก่ไหงวิลคิดอะไรไปไกลได้ เรื่องที่มายืนถือไม้เท้านี้ไม่ได้คิดอะไรเจ้าค่ะถ้าพี่ท่านไม่ได้ยืนอยู่ ตรงมุมกำแพงที่ด้านนึงยกสูงกว่าพื้นถนนอีกด้านซักหนึ่งไม้บรรทัดค่ะ แถมยังยืนอยู่นอกรั้วอีกตะหาก นอกรั้วไม่มีขอบเลยนะคะตัดตรงลงมาเลย ไม่มีทางที่คนจะไปยืนอยู่ตรงนั้นได้แน่ๆค่ะ วิลก็มองๆอยู่หลายนาทีให้แน่ใจแล้วก็แบบเออเจอแล้วสินะ ซักพักเค้าก็หายไปค่ะ วิลก็หันไปเม้าท์ต่ออย่างเฉยๆค่ะ ฮา เกรงว่าถ้าบอกไปคงจะวงแตกกันเลยทีเดียว

 

เป็นอันว่าวิลเจอของดีเข้าค่ะ ฮา

 

พอซักเกือบตีหนึ่ง เม้าท์นานหิวน้ำเราเลยย้ายไปล้อมตู้กดน้ำที่ไม่ใกล้ไม่ไกลกันค่ะ ตู้นี้ตั้งอยู่ด้านล่างอพาร์ทเม้นเพื่อนวิลหน้าร้านซักผ้าหยอดเหรียญยี่สิบ สี่ชั่วโมงค่ะ เพื่อนวิลก็กดน้ำไปขวดนึงกับโค้กอีกกระป๋อง ราคารวมราวๆ 240 เยนค่ะ เพื่อนวิลหยอดเหรียญ 500 เยนไปตามปกติค่ะ แต่ว่าตังค์ทอนที่ได้เนี่ยได้เหรียญ 10 เยนร่วงลงมาเหรียญเดียว

 

ชาวคณะก็ อ้าวเฮ้ยยย ได้ไงว๊า แล้วก็เริ่มรุมยำตู้ตามวิถีชาวไทยที่ทำบ่อยๆเวลาตู้โทรศัพท์ไม่คืนเงินค่ะ ลีลาออกเข่าออกศอกนี่งัดมาหมด แต่อนิจจา...ไม่มีอะไรออกมาอีกเลย ชาวเราก็คับแค้นใจมากที่ตู้บังอาจกินเงินเราเหลือบไปเหลือบมาก็เจอเบอร์โทร แจ้งปัญหาของบริษัทเข้าค่ะ ผู้เสียหายก็จัดการเลยจิ้มๆโทรๆไปเจอเครื่องฝากข้อความแบบอัตโนมัติค่ะ ก็เลยใส่กันเต็มที่เลยค่ะ ทำไมถึงมีปัญหาแบบนี้ บลาๆๆๆๆ ไม่พอคำสุดท้ายแจกฟักแฟงให้อีกแน่ะ (แฟนเพื่อนเป็นลูกครึ่งนะค่ะ) แต่ว่าสัญญาณสิ้นสุดการบันทึกดังซะก่อนค่ะ เลยไม่รู้ว่าฝ่ายโน้นได้ยินไม่ได้ยิน ฮา พอจบเรื่องแล้วก็แยกย้ายกันไปนอนอย่างเซ็งๆที่โดนตู้โกงค่ะ

 

แต่วันรุ่งขึ้นวิลไปเดินเล่นที่ห้างกับน้องพลอย(เพื่อนสนิท) เพื่อนคนที่โทรไปร้องเรียนก็เมลล์มาบอกว่า.....หัวหน้าศูนย์บริการลูกค้าของ ตู้กดน้ำ(ศูนย์ใหญ่ที่คุมาโมโต้)เนี่ยโทรมาหาแหละ วิลกับน้องพลอยก็ เฮือกกก ที่ใส่กันไปเต็มที่อ่ะ เหอๆๆ เพื่อนบอกว่าเค้าจะติดต่อพนักงานสาขาเบปปุให้แล้วจะให้พนักงานรับไปดูตู้ที่ เกิดปัญหาค่ะ ซักพักใหญ่ๆเพื่อนวิลก็เมลล์มาอีกบอกว่า เนี่ยเค้าคืนเงินทอนที่ขาดไปให้แล้วก็ให้น้ำฟรีๆมาอีกสองสามกระป๋องค่ะ

 

จากเรื่องนี้เลยทำให้รู้ว่า....เบอร์โทรแจ้งปัญหาของที่นี่โทรติดได้ จริง แถมรับผิดชอบจริงอีกตะหากค่ะ ไม่ใช่แปะๆไว้งั้นแหละ โทรไปก็ไม่มีใครตามมาแก้ สรุปว่าใครกดตู้น้ำที่ยุ่นแล้วโดนโกงโทรไปหาบริษัทได้นะเออ เค้ารับผิดชอบจริงอะไรจริงค่ะ

 

สรุปเรื่องก็เกี่ยวข้องกันเช่นนี้แล แฮ่ๆๆๆ

 

มาอัพเล่าแล้วจากไป ฮา