vilvarin

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ส่วนอีตามาร์คัสวิลจับยัดขึ้นหลังตู้ไปเรียบร้อยค่ะ ฮา ขี้เกียจรื้อลงมาแล้วคงรอบ้านใหม่เสร็จแล้วค่อยถ่ายคู่กันไปเลยค่ะ ตอนนี้ก็สปอยไดจังไปก่อน ฮา

 

 

สวัสดีปีใหม่นะคะทุกคนนนน
ขอตัวไปเก็บกวาดข้าวของก่อนค่ะ ฮา น้ำกำลังมารับปีใหม่กันเลยทีเดียว

ตอนนี้แถวบ้านวิลโดนประกาศเป็นโซนแดง(ท่วมชัวร์)ไปเรียบร้อยแล้วค่ะ ได้ถุงยังชีพล่วงหน้าเป็นมาม่าห้าห่อ ข้าว แล้วก็ปลากระป๋องเจ้าค่ะ ฮา

 

ไว้สถานการณ์เรียบร้อยจะกลับมาสวัสดีปีใหม่แบบจริงๆจังๆนะคะ เผ่นละค่ะ ฮา

สวัสดีค่ะทุกคน

และแล้ว....วันนี้ก็มาถึงจนได้ค่ะ ฮา หลังจากวิลเลื่อนไปเลื่อนมาอยู่นาน

รู้สึกใจหายเหมือนกันนะคะเนี่ย สามปีครึ่งที่ได้อยู่ด้วยกันมา

 จะว่าสามปีนานก็นาน แต่เร็วก็เร็วนะคะ วิลยังรู้สึกเหมือนว่าเป็นเมื่อวานที่ได้มาที่นี่ครั้งแรกอยู่เลยละค่ะ ยังรู้สึกว่าตัวเองยังตื่นเต้นกับเปปปุอยู่ละค่ะ ฮา

วันนี้พอลองมองรอบๆตัวดีๆก็รู้สึกว่าเปปปุเปลี่ยนไปเยอะเลยละค่ะ มีอะไรใหม่ๆเพิ่มเติมเข้ามาจากสมัยวิลอยู่ปีหนึ่งแล้วก็ยังมีอะไรๆที่กำลังเริ่มสร้างด้วยละค่ะ วิลกำลังคิดว่าอีกสิบปีถ้ากลับมาเหยียบที่นี่อีกทีคงเปลี่ยนไปจนตกใจเลยละค่ะ

 

ตอนแรกๆ(จนถึงตอนนี้) วิลยังแอบคิดว่าทำไมมหาลัยไม่ไปเพิ่มแคมปัสแถวๆโอซาก้านะ ทำไมดันมาลงเอาเมืองเล็กๆนี่ได้ แต่พออยู่ไปเรื่อยๆวิลก็ตกหลุมรักเข้าให้ค่ะ ฮา เป็นเพราะบรรยากาศ(หมอกหนาๆ)แน่ๆเลยค่ะ ฮา

พูดไปก็ใจหาย เพราะพอย้ายกลับไทยก็จะกลายเป็นเวอร์ชั่นสาวน้อยทำงานไม่ได้นั่งๆนอนๆเล่นคอมเหมือนอยู่นี่แล้วละค่ะ

 

เฮ้อออ ตอนรับปริญญาไม่แน่วิลอาจจะไม่กลับมาเจ้าค่ะ แบบว่าขี้เกียจค่ะ แฮ่ๆ สำหรับวิลแล้วปริญญาก็แค่กระดาษใบนึงละค่ะ(ที่ต้องทำเรื่องยุบยับกว่าจะส่งมาทางจม.ได้) วิลว่าสิ่งที่วิลได้รับจากที่นี่เป็นประสบการณ์ที่ดีค่ะ รู้จักใช้ชีวิตปรับตัว เรียนรู้ธาตุแม้และโลกกว้างค่ะ ได้เจอคนเยอะๆได้ทำโน่นทำนี่ ไปโน่นไปนี่ นับเป็นช่วงเวลาที่สุดยอดจริงๆค่ะ วิลโตขึ้นเยอะเลยละค่ะ ฮา

 

อ่า...วิลจะไม่ใช้คำว่าซาโยนาระนะเจ้าคะ เพราะฟังแล้วใจหายชะมัดเลยค่ะ มันเป็นความรู้สึกเหมือนบอกลาตลอดไปยังไงยังงั้นเลยค่ะ วิลเลยใช้คำว่ามาตาเนะแทนค่ะ เพราะวิลมั่นใจว่าเราจะต้องเจอกันอีกแน่นอนค่ะ

 

 

 

 

 

 

 

ถึง...

คุณลุงร้านเค้ก คุณลุงกับคุณป้าร้านขายผัก พี่สาวที่ทำงานในคอสมอส(ซุปเปอร์มาร์เก็ต) คุณป้าร้านราเมง ไอ้หนูเกรียนข้างบ้าน คุณลุงคนขับรถบัส และอีกหลายๆคน

ขอบคุณที่เข้ามาเป็นสีสันในชีวิตวิล ถึงจะดีบ้างไม่ดีบ้าง แต่ทุกคนก็ทำให้วิลมีเรื่องมาโม้ ทำให้วิลพยายามถ่ายรูปให้สวยๆ สุดท้ายขอบคุณที่สอนมุมมองใหม่ๆให้วิล

ขอบคุณจริงๆค่ะ

 

เอาไว้เจอกันอีกนะเจ้าคะ